Objawy śródmiąższowego zapalenie płuc

Śródmiąższowe zapalenie płuc to choroba umiejscowiona w śródmiąższu płuc, czyli w miejscu, gdzie znajdują się pęcherzyki płucne otoczone siecią naczyń krwionośnych. Jest to bardzo groźna choroba, wręcz zagrażająca życiu.

Wyróżniamy kilka typów tego schorzenia:
– zwykłe śródmiąższowe zapalenie płuc;
– niespecyficzne (nieswoiste) śródmiąższowe zapalenie płuc;
– kryptogenne organizujące zapalenie płuc;
– limfocytarne śródmiąższowe zapalenie płuc;
– ostre śródmiąższowe zapalenie płuc.

Przyczyny tej choroby są nieznane. W kilku procentach przypadków może być wynikiem dziedziczenia, czasem towarzyszy też innym schorzeniom jak m.in.: reumatoidalne zapalenie stawów, nowotwory płuc, marskość wątroby lub zakażenie wirusem HIV. Najczęściej dotyka osób w wieku 40-50 lat.

Dotknięci śródmiąższowym zapaleniem płuc cierpią na uporczywy kaszel i duszności początkowo pojawiające się tylko podczas wysiłku, a potem już nawet w chwilach odpoczynku. Dodatkowym objawem przy zwykłym typie tej choroby są palce pałeczkowe (końcówki palców są pogrubione, a paznokcie – uwypuklone i okrągłe). Kryptogenna i ostra odmiana tej choroby przebiegiem przypomina infekcję grypową z gorączką i osłabieniem. Stąd czasem trudności w postawieniu prawidłowej diagnozy.

Pomoc specjalisty w tym przypadku polega na przeprowadzeniu wywiadu z pacjentem, osłuchaniu klatki piersiowej i skierowaniu na dalsze badania, czyli rentgen lub tomografię komputerową, czasem uzupełnioną również badaniem histopatologicznym fragmentu płuca pobranego podczas biopsji.

Osoba z tą diagnozą dostaje receptę na glikosteroidy. Pomocne jest również leczenie tlenem, które można przeprowadzać w warunkach domowych za pomocą odpowiedniego koncentratora.
Nie należy lekceważyć tej choroby, ponieważ zagraża życiu. Śmiertelność w ostrym śródmiąższowym zapaleniu płuc wynosi szacunkowo 50%-100%, ponieważ leczenie może być mało skuteczne.

Chorzy na to schorzenie mogą całkowicie wrócić do zdrowia, ale bywa, że u niektórych osób płuca nie wracają już do poprzedniej sprawności. Wyleczony pacjent powinien pozostać pod stałą kontrolą pulmonologa z uwagi na niebezpieczeństwo zwłóknienia płuc. Lekarz podczas wizyt kontrolnych zleca badania czynnościowe układu oddechowego i tomografię, aby sprawdzić, czy nie doszło do żadnych niepokojących zmian czy powikłań.