+

              

 Naukowcy uważają, że to właśnie stres jest przyczyną większości chorób człowieka. Choroby serca, zawały, nadciśnienie, przewlekłe choroby przewodu pokarmowego, alergie, obniżona odporność, a nawet choroby nowotworowe mają bezpośredni związek z długotrwałym stanem napięcia emocjonalnego.

Fakty o stresie

> Najmocniej napięcie nerwowe odczuwamy jesienią i wiosną (ma to związek z niedostatkiem światła słonecznego), medytacja jest doskonałym sposobem na uspokojenie umysłu

>Z muzyki najlepiej uspokaja „Sonata Księżycowa Beethovena”

>Kobiety odczuwają i przeżywają stres silniej niż mężczyźni

>Na przewlekły stres związany z pracą cierpi co 10 Brytyjczyk

>W 2001 r. stres był przyczyną śmierci kilkuset Japończyków

>Co piąty Polak jest zdenerwowany codziennie.

Żyjemy w ciagłym stresie. Jesteśmy pod stałym naciskiem ze strony innych: szefa w pracy, nauczycieli i wykładowców w szkole czy na uczelni, a także tych, z którymi codziennie, może nawet nie zdając sobie z tego sprawy, rywalizujemy o miejsce w społeczeństwie. Stres jest wszechobecny: boimy się utraty pracy albo rozpaczliwie jej poszukujemy, patrzymy bezradnie, jak umierają nam bliscy, sami chorujemy i z lękiem czekamy na kolejne wyniki badań. Stresują nas korki uliczne, brak pieniędzy, kłopoty rodzinne, ale źródłem stresu są też radosne wydarzenia: ślub, urlop, narodziny dziecka, awans w pracy czy nawet spotkanie z dziewczyną. Czym tak na prawdę jest stres i dlaczego jedni potrafią sobie z nim radzić, a inni nie?

Tłumienie problemem

 Hans Selye, kanadyjski fizjopatolog, definiuje stres jako niespecyficzną reakcję organizmu na wszelkie stawiane mu wymagania (zarówno te nieprzyjemne, np. utrata pracy, jak i przyjemne, np. namiętny pocałunek). Biologiczna reakcja na stres niezależnie od źródła jest w zasadzie taka sama i wiąże się ze zwiększonym wydzielaniem hormonów: adrenaliny, noradrenaliny i kortyzolu, wzrostem ciśnienia krwi, szybkości uderzeń serca i przyspieszeniem oddechu. Te właśnie mechanizmy mobilizowały naszych przodków do walki bądź ucieczki. Dzisiaj, w zupełnie innych sytuacjach, reagujemy tak samo, ale fizycznie nie rozładowujemy napięcia – nie rzucamy się z pięściami na szefa, który nie chce dać nam podwyżki, nie uciekamy z egzaminu, pomimo że bardzo boimy się pytań nauczyciela, nie rywalizujemy fizycznie ze swoimi kolegami w pracy... Tłumienie większości emocji i nierozładowywanie napięcia emocjonalnego jest zasadniczym problemem, prowadzi do zaburzeń psychosomatycznych będących podłożem większości chorób ludzkiego organizmu. Ocenia się, że więcej niż połowa wszystkich pacjentów zgłaszających się do lekarzy ma objawy schorzeń wywodzących się przede wszystkim z zaburzeń emocjonalnych. Co więcej, niektórzy naukowcy już teraz są przekonani, że wszystkie choroby i zaburzenia mają jakieś podłoże emocjonalne. Stres ma także wpływ na nasz układ immunologiczny. Ludzie, którzy żyją w ciągłym napięciu, częściej zapadają na różne infekcje. Analiza krwi tych osób pod kątem aktywności komórek odpornościowych specjalizujących się w w niszczeniu chorobotwórczych bakterii, wirusów, grzybów i pasożytów wykazała, że jest ich o wiele mniej w porównaniu z ludźmi niebędącymi pod wpływem stresu. Powstanie i działanie tych komórek hamował wydzielany pod wpływem stresu hormon kortyzol. Aczkolwiek długotrwałe napięcie może prowadzić do powstania poważnych chorób, to jednak ich powstania nie można przewidywać jedynie na podstawie narażenia danego człowieka na stres.