+

              

Cukrzyca jest grupą schorzeń metabolicznych, w których istnieje dysproporcja między tkankowym zapotrzebowaniem na insulinę i jej faktycznym wytwarzaniem, dystrybucją oraz efektywnością tkankową.

Aktualnie wyróżnia się 4 typy cukrzycy:
● Typ 1 (tzw. cukrzyca młodzieńcza) wynikający z szybkiego i uwarunkowanego immunologicznie zniszczenia tkanki, wytwarzającej insulinę w trzustce.
● Typ 2 (tzw. cukrzyca dorosłych), wynikająca z powolnego i podstępnego spadku wytwarzania insuliny w trzustce oraz zjawiska insulinooporności, czyli braku skuteczności działania insuliny w tkankach.
● Typ 3 (tzw. inne określone typy cukrzycy), w którym cukrzyca jest efektem wtórnym do innych schorzeń, w tym: wad genetycznych i chromosomalnych, zaburzeń endokrynologicznych,
skutków działania toksyn, skutków ubocznych działania niektórych leków, efektów zaburzeń układu odpornościowego, procesów autoimunologicznych, urazów trzustki, efektów
alkoholizmu.
● Typ 4 – cukrzyca ciężarnych.

Niezależnie od postaci klinicznej i przyczyny, każda nieleczona lub leczonanieprawidłowo cukrzyca prowadzi z czasem do powstawania powikłań tkankowych, do których zalicza się między innymi:
● makroangiopatię – zmiany będące wynikiem uszkodzenia dużych naczyń tętniczych i szybko narastającej w nich miażdżycy,
● mikroangiopatię – zmiany głównie drobnych naczyń tętniczych, prowadzące szybko do niedokrwienia poszczególnych narządów i ubytku ich funkcji,
● retinopatię – czyli uszkodzenie siatkówki, odpowiadającej za prawidłowe pole i ostrość widzenia,
● encefalopatię – będącą efektem organicznych uszkodzeń tkanki mózgowej,
● polineuropatię – będącą obrazem uszkodzenia obwodowych nerwów czuciowych, wegetatywnych i ruchowych,
● nefropatię – uszkodzenie nerek, mogące doprowadzić do ich niewydolności i w efekcie do konieczności korzystania z dializ.

Powikłanie zwane „stopą cukrzycową” jest specyficznym efektem nieleczonej lub źle leczonej cukrzycy. Obejmuje, jak nazwa sama wskazuje, zmiany zlokalizowane w obrębie stopy.
Stopa cukrzycowa jest efektem powstania uszkodzeń zarówno obwodowego układu nerwowego (głownie w zakresie nerwów czuciowych), jak i naczyń tętniczych, skutkujących
upośledzonym ukrwieniem podudzia i stopy. Zaburzenia ukrwienia stóp wynikają zarówno z nasilonego rozwoju zmian miażdżycowych, jak i z wtórnych zmian przepływu krwi przez połączenia tętniczo-żylne (krew wraca do serca bez odżywienia tkanek). Efektem tego w stopie są: zaniki mięśni, zmiany elastyczności i odporności mechanicznej skóry, osteoporoza,
narastające zaburzenia termoregulacji. Połączenie zmian naczyniozależnych z zaburzeniami czucia bólu, czucia dotyku i czucia głębokiego oraz zaburzeniami pracy układu wegetatywnego prowadzi do wystąpienia dolegliwości i objawów powikłanej „stopy cukrzycowej”.