+

              

Rozpoznanie astmy nie jest trudne, gdy chory ma typowe objawy, szczególnie jeśli ataki duszności wydechowej, kaszlu i świstów występują u niego w nocy lub nad ranem. Najlepiej udać się wtedy do lekarza rodzinnego, który przekaże nas w ręce specjalisty. Potem, oprócz leczenia, możemy podjąć cały szereg kroków, ułatwiającym chorym codzienne życie.

Potwierdzenie rozpoznania astmy jest łatwe. Częstokroć wystarczy dokładne zebranie od chorego wywiadu, dotyczącego okoliczności wystąpienia i przebiegu choroby. Lekarz rodzinny dokładnie wypytuje o wszystkie szczegóły towarzyszące napadom duszności. W następnej kolejności osłuchuje płuca i serce, czasem pobiera się również krew na badania laboratoryjne.

Ważna jest pojemność

Następnie wykonywane są badania czynności płuc. Wstępnych pomiarów dokonuje się za pomocą niewielkiego urządzenia, tzw. spirometru. Podczas badania wydycha i wdycha się powietrze przez ustnik aparatu. Aparat rejestruje w tym czasie  sprawność oskrzeli i płuc. Podczas badania spirometrycznego mierzy się dwie podstawowe wielkości: pierwsza z nich to tzw. pojemność życiowa. Jest to ilość powietrza, jaką chory potrafi wydmuchać z płuc po uprzednim maksymalnie głębokim nabraniu powietrza. W czasie tego pomiaru oddycha się powoli, równomiernie, za to jak najgłębiej.

Drugą wielkością jest tzw. objętość pierwszosekundowa – najważniejsza przy rozpoznawaniu astmy. Jest to ilość powietrza, jaką chory jest w stanie usunąć z płuc w ciągu pierwszej
sekundy wydechu. Przy tym pomiarze należy wykonać wydech tak silnie i szybko, jak tylko to możliwe. Ponieważ przez zwężone oskrzela nie przepłynie tyle powietrza w ciągu sekundy,
ile przez zdrowe, to objętość powietrza, jaka opuszcza płuca w czasie pierwszej sekundy wydechu u astmatyka jest znacznie mniejsza niż u osoby zdrowej.
W razie wątpliwości przeprowadza się jeszcze testy wziewne, a w specjalistycznych klinikach istnieją urządzenia, służące do bardziej dokładnych i kompleksowych pomiarów czynności
płuc.

Znaleźć wroga
Co możemy zrobić sami? Usunąć z naszego otoczenia to, co wywołuje alergię. Odnalezienie czynnika wywołującego uczulenie bywa dosyć żmudne. Na pewno spotkamy się z  pytaniami lekarza o rodzaj wykonywanej pracy, hodowane rośliny czy zwierzęta. Potem trzeba u alergologa wykonać testy uczuleniowe:
– test skórny, podczas którego bada się reakcję naszej skóry na różnego rodzaju substancje,
– testy prowokacyjne, które polegają na wywołaniu bezpośredniego kontaktu błony śluzowej górnych (nos) lub dolnych dróg oddechowych (oskrzela) z alergenem. Test nosowy nie jest
niebezpieczny. Prowokacja wziewna (oskrzelowa) musi być natomiast wykonywana pod nadzorem lekarza specjalisty, może bowiem zakończyć się silnym napadem duszności.